❀･aoichan･❀

เริ่มต้นจากเรื่องที่คิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ
คือตอนแรกแค่มีอาการเจ็บคอเฉยๆ ก็ไปซื้อยาแก้อักเสบที่ร้านขายยามากิน
กินไปได้ 1 วันนอกจากไม่หายแล้วยังไออีก คอก็ยังเจ็บเหมือนเดิม
เลยไปร้านขายยาอีกรอบ เค้าก็บอกว่า คอเราติดเชื้อ ก็เลยเอายามากินอีก
กินไปได้วันนึง มันไม่หาย แถมยังมีไข้อีกต่างหาก (อะไรกันนักกันหนา)
เข้าวันที่ 3 อาการเริ่มแย่ เราทำอะไรไม่ไหวแล้ว เราเหนื่อย เพลีย ปวดตัวไปหมด
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นแล้ว เราก็ต้องกัดฟันลงไปหาข้าวกินเอง เพื่อให้ตรงเวลากินยา
เราเหมือนตัวคนเดียว เราอยากหาย ไม่อยากป่วย เป็นอะไรมาเราก็จะแย่
เราเดินแทบไม่ไหว แต่ก็ต้องไป วินาทีนั้น เราคิดถึงแม่มากๆ
เราไม่เคยไม่สบายหนักขนาดนี้ ตั้งแต่ห่างบ้านมา 3-4 ปี
นี่เป็นครั้งแรก เรารู้ซึ้งเลย ว่ามันทรมานแค่ไหน เวลาป่วยไข้แบบนี้ แล้วไม่มีใครมาดูแลเรา
ไม่มีแม่ ที่คอยมาเช็ดตัวให้ คอยถามว่าไหวไหม ทำกับข้าวให้กิน หายาให้กิน

วันนี้แม่โทรมาตอนเช้า เรานอนอยู่ แม่ก็ถามว่าเป็นไร เราก็บอกว่าเราป่วย
แม่ก็แบบตกใจ ป่วยอีกแล้วหรอ เพราะเราเพิ่งหาย ตอนนั้นที่แม่โทรมาเป็นช่วงที่เราเริ่มเจ็บคอ
แล้วแม่ก็บอกให้ไปหาหมอ ฉีดยา เราก็คิดแบบนั้น ว่ายังไงก็ต้องไปฉีดยาแล้วล่ะ เป็นหนักขนาดนี้แล้ว
เลยลากสังขารตัวเองไปหาหมอ หมอตกใจมาก เรามีไข้สูงถึง 39 องศา
ถ้าทั่วไป ไข้สูงขนาดนี้มันก็ต้องแอ็ดมิทเข้าโรงพยาบาลไปแล้วอ่ะ
แต่เรายังเดินได้ หาไรกินเองได้ เพราถ้าเราไม่ทำเอง แล้วใครจะทำให้เรา จริงไหมล่ะ ?

ตอนเย็นแม่ก็โทรมาอีก แค่ได้ยินเสียงแม่ที่ห่วงใยเรามากๆ น้ำตามันก็ค่อยไหลออกมาอย่างเงียบๆ
ยิ่งตอนแม่ถามว่าคุยกับพ่อไหม เราแบบไม่ไหวแล้ว เราสะอื้นแล้ว ไม่อยากให้พ่อแม่รู้ว่าเราร้องไห้ ไม่อยากทำให้เป็นห่วงไปมากกว่านี้ เราเลยเลี่ยงที่จะไม่คุย โดยบอกว่า เราเหนื่อย
แม้กระทั่งตอนนี้นั่งอัพบล็อกไปก็ยังร้องไห้ไปด้วย
ไม่เข้าใจกับหลายๆอย่างรอบๆตัว ท้อ เหนื่อย และคิดถึงบ้านมากๆ

เราทึ่งในตัวเรามากๆเลย วันเวลาที่เราอยู่ห่างบ้าน มันทำให้เราเข้มแข็ง
ทั้งๆที่เมื่อก่อน ตอนอยู่บ้าน ป่วยเล็กๆน้อยๆ เราก็แทบลุกไปทำอะไรไม่ไหวแล้ว
อาจจะเพราะว่ายังไงก็มีแม่ดูแล แต่นี่เราไม่มีใคร ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
ไม่งั้นเราก็ไม่รอด ที่สำคัญ เราไม่อยากให้ใครมองว่าเราเป็นภาระ

เพื่อนก็โทรมาหา ถามว่าสบายดีไหม เราบอกว่าป่วย มันก็ถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน จะไปเยี่ยม
เราก็แบบ อยู่ห้องนี่แหละ ไว้กูตายแล้วจะโทรบอก มันก็อึ้งๆ แล้วด่าว่า พูดบ้าอะไรของมึงเนี่ย

เฮ้อ...หวังว่าฉีดยาไปแล้ว มันจะหาย หรือดีขึ้นนะ เบื่อตัวเองจริงๆ มาป่วยอะไรช่วงนี้วะเนี่ย

ปล. หรือมันอาจจะเป็นสัญชาติญาณของการเอาตัวรอดมั้ง เลยทำให้เราเดินไปหาหมอ
ทั้งๆที่ไข้สูงถึง 39 องศาได้