❀･aoichan･❀

08.05.27 ในฐานะที่เราเป็นเอลฟ์คนหนึ่ง เราจะไม่มีวันลืมวันนี้เลย
กล้าพูดได้เต็มปากว่าเป็น วินาทีเฉียดตาย ไม่อยากจะคิดว่าถ้าพลาดไป
ยังจะได้มานั่งอัพบล็อกอยู่ตรงนี้อีกไหม ?

ตั้งตารอคอย เฝ้ารอวันนี้มาอย่างใจจดใจจ่อ ดีใจที่จะได้เจอทึก ดีใจที่จะได้เจอเจ๊เป็นครั้งแรก
แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าเพราะเพิ่งหายป่วย แต่เราก็จะไป เพียงแค่คิดว่าจะได้เจอคนที่รอคอย
ความเหนื่อย ความล้า มันก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง... ยอมไปนั่งรอนานแค่ไหนก็ได้

ก่อนงานเริ่ม เอลฟ์ทุกคนตกลงกันว่า จะทำโปรเจ็คพูดโค้ดกัน ให้ซูจูเซอร์ไพรส์และประทับใจ
ซ้อมกันอย่างดี ท่องจนขึ้นใจ เอลฟ์ทุกคนนั่งกันเรียบร้อย แม้จะรอนานแค่ไหนก็ไม่บ่น
สิ่งที่เราได้เห็น มันทำให้เรารู้สึกประทับใจมากในความรักที่เอลฟ์มีให้กัน
แม้ว่าเราจะไม่รู้จักกัน แต่เราก็สามารถยิ้มให้กันได้ รับรู้ถึงความอบอุ่นเลยจริงๆนะ
ช่วงเวลาที่นั่งรอซูจูพวกเรามีความสุขมาก ทั้งพูดคุย หัวเราะ และกรี๊ดรูปสมาชิกในซูจูกันเพื่อรอเวลา
และจำได้ไหม ว่าเราตกลงกันว่า จะไม่มีใครยืน เพื่อที่ข้างหลังจะได้เห็นทั่วถึงทุกคน
เนื่องจากเราเป็นเอลฟ์เหมือนกัน น้ำใจเล็กๆน้อยๆ หากจะหยิบยืนให้กันได้ เราก็สมควรจะทำใช่มั้ย
ทุกคนรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ เราก็เชื่อใจ ว่าเอลฟ์คงจะคิดได้ และเอลฟ์คงจะรักกัน

แต่แล้ว... สิ่งที่เราเข้าใจและรู้สึก มันกลับไม่ใช่ มีแค่เราที่ดีใจและคิดไปเองว่าเอลฟ์จะสำนึก
เรามันบ้าเอง ที่หลงเชื่อ ว่าไทยเอลฟ์ทุกคนจะรักกัน เมื่อก่อนเป็นแบบไหน จนตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
ทันทีที่ซูจูทั้ง 6 ปรากฏตัวในจอมอร์นิเตอร์ เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้น ทุกคนเริ่มจะยืนแต่ก็โดนห้ามไว้

ภาพในจอเป็นอะไรที่น่ารักมากๆ ซูจูเดินจับมือแฟนคลับอย่างไม่ถือตัว
บนใบหน้าของทุกคนฉาบด้วยรอยยิ้มดีใจ เหมือนได้กลับมาเยี่ยมเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนาน
รอยยิ้มของทึกกี้ ยังติดตาเราอยู่เลย เป็นรอยยิ้มทั้งตาและปาก ยิ้มที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวดีใจมากแค่ไหน
เจ๊ซินที่เราเพิ่งจะมีโอกาสได้เห็นครั้งแรก เดินหอบดอกทานตะวันมาเต็มมือพร้อมรอยยิ้มน่ารัก
เจ๊ยิ้มไม่ต่างจากทึก รับรู้ได้เลยว่าเจ๊ดีใจแค่ไหนที่ได้กลับมาเจอดอกไม้ของเจ๊อีกครั้ง
เจ๊อารมณ์ดีมาก จนเราเองยังอดขำและเอ็นดูไม่ได้ เดินไปก็เต้นไป ส่ายสะโพกไปมา ตามเสียงจังหวะของแฟนคลับที่ตะโกนว่า 'นั่งลง นั่งลง นั่งลง' เพื่อบอกให้คนข้างหน้านั่งกันอยู่
เจ๊คงไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร เห็นจังหวะมันส์ๆดี เลยเต้นตามจังหวะ น่ารักมากๆๆเลย

แต่แล้ว... พอซูจูปรากฏตัวบนเวทีเท่านั้นแหละ จากที่นั่งกันเรียบร้อยลุกฮือขึ้นอย่างรวดเร็ว
ต่อให้ตะโกนให้นั่งแค่ไหน ก็ไม่มีใครสนใจฟังอีกแล้ววินาทีนั้น ทุกคนสติหลุดไปหมด (ตามคาด)
คนรอบๆเริ่มลุกตาม กลุ่มเราที่นั่งเคลิ้มๆกันอยู่เริ่มงง พอตั้งสติได้ก็รีบก้มจะคว้ารองเท้ามาใส่
มิเช่นนั้น หากยืนกรานที่จะนั่งอยู่แบบนั้น อาจจะโดนเหยียบตายได้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว...

เรารู้ตัวอีกที ก็เข้าไปติดอยู่ตรงกลางฝูงชนอันแออัด เป็นคลื่นโยกไปโยกมาอย่างน่ากลัว
รองเท้าที่คว้าไม่ทันก็หายไปไหนแล้วไม่รู้ เอาชีวิตรอดก่อน ทั้งโดนเบียดทั้งโดนเหยียบเท้า
น้องๆข้างหลังเริ่มล้มไปแล้ว พอๆกับที่คนข้างหลังก็เบียดกลับเข้ามาอย่างไม่ยอมลดละความพยายามเช่นกัน
วินาทีนั้น คนเหล่านั้นคงคิดเพียงว่า ถ้าเหยียบหน้าเอลฟ์ด้วยกันเพื่อขึ้นไปบนเวทีได้ ก็จะทำ
ถึงแม้ว่าเอลฟ์ด้วยกันที่โดนเหยียบ จะร้องโอดครวญอย่างทรมาน หรือตายไปต่อหน้าต่อตาก็คงจะไม่สนใจแล้ว
เป็นอะไรที่แย่มากในความรู้สึกตอนนั้น ทั้งผิดหวังและเสียใจที่ทำไมทุกคนเป็นแบบนี้
หรือตั้งแต่เกิดมาจะไม่เคยเห็นผู้ชาย พอเห็นแล้วเลยถึงกับจิตหลุด เสียสติไปยังกับคนบ้าแบบนี้
เราบอกได้เลยว่าเราชอบซูจูมาก แต่พอหนุ่มๆปรากฏตัวเรากลับไม่กรี๊ดเลยสักแอะเดียว สาบานได้...

พอสักพักเริ่มมีน้องๆทะยอยเป็นลมกันทีละคนสองคน ชีวิตเราก็จะเอาไม่รอด ยังจะต้องหันไปคว้าน้องที่เป็นลมทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาอีก ไอ้คนแล้งน้ำใจนี่มันก็เหลือเกินจริงๆนะ ยืนมองราวกับไม่ใช่ธุระของชั้น หน้าตาไม่เหมือนแม่ จะไปช่วยทำไม บางคนสะบัดมือทิ้งก็มี ช่วงชุลมันวุ่นวายกันอยู่ ขณะที่โดนเบียดจะล้มไม่ล้มแหล่อยู่นั้น ก็พึงระลึกได้ัชั่ววูบ
ว่ายังไม่ได้เห็นหน้าซูจูตัวเป็นๆเลย ยังไม่ได้บรรลุความตั้งใจเลย
เราเลยพยายามจะชะเง้อไปมองทางเวทีต่ำๆสุดความสามารถ ทั้งๆที่กำลังจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว แต่เราก็ยังอยากเห็นคนที่เรารักชัดๆสักครั้งหนึ่ง จังหวะที่เงยหน้าขึ้นไปเป็นช่วงที่เจ๊พูดอยู่พอดี

แล้วเราก็ได้เห็นสมใจ เราเห็น... จังหวะที่ข้างหลังล้มกองกันลงไป เจ๊ที่พูดอยู่ก็ชะงักนิ่งแล้วมอง
สายตาที่เจ๊มองเอลฟ์ที่เจ๊รัก มันทำให้เราอึ้ง ขาเราอ่อนหมดแรงจะยืนหยัดต่อไปเลย
มันเป็นสายตาที่มีทั้งความผิดหวัง เสียใจ และเป็นห่วงในคราวเดียวกัน

แต่ถึงแม้เอลฟ์กำลังจะเหยียบกันตาย แต่ก็กลับไม่มีการ์ดหรือสตาฟหรือใครหน้าไหนสนใจ
มีเพียงแต่ซูจู แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อ(ไอ้)พิธีกรมันยังไม่ยอมหยุดรัวคำถาม
ราวกับจะทำเวลา นัดเมียไว้ ที่บ้านไฟไหม้ หรือญาติเสีย สักสาเหตุ พวกกูจะตายอยู่แล้วช่วยหยุด
ช่วยห้ามหน่อยสักนิด มันจะเสียเวลามากหรือเปล่า ไม่มีวูบเข้าไปในหัวสมองกลวงๆบ้างเลยหรอ ?
หรือถ้าเหยียบกันตายไปต่อหน้าก็คงไม่สนใจ ? ไม่ใช่เรื่องของกูงั้นสินะ ? ชีวิตคนมันไม่มีค่าพอให้สนใจเลยหรือไง ?

มีหัวไว้วางบนบ่าคอยแย่งอากาศมนุษย์โลกหายใจเฉยๆ แต่กลับไม่มีสมอง

ทันทีที่เจ๊ชะงักเรากวาดสายตาไปมองทึกแทบจะทันทีตามสัญชาติญาณ แล้วสิ่งที่เราเห็น..
สายตาทึกไม่ได้ต่างไปจากเจ๊เลย และสายตาซูจูทุกคนก็เช่นเดียวกัน
ซูจูทุกคนหน้าเสียขณะให้สัมภาษณ์ แต่ก็ยังไม่มีใครหน้าไหนออกมาห้าม หรือหยุดสถานการณ์เลวร้ายนี้
เห็นเพียงเท่านั้นแหละ ชั่วไม่กี่วินาที เราตัดสินใจได้ว่าไม่อยู่แล้ว รีบมองหาเพื่อน
อยากจะออกไปข้างนอก เพราะเริ่มหายใจไม่ออก ถ้าติดอยู่ในนี้อีกนิด ก็คงจะเป็นลมเหมือนกัน
แต่รู้ไหมว่า การ์ดมันไม่ยอมให้ออก มันปิดรั้วไว้ไม่ยอมเปิด ทั้งๆที่คนใกล้จะตายแล้ว
มันจะขังพวกกูไว้่ทำไม กูไม่เข้่าใจ ไอ้นี่ก็โง่ได้อีก ทุยกันทั้งงานเลยหรอวะเนี่ย ห่วยๆๆๆๆ
คัดเลือกพนักงานตามมันสมองของผู้บริหาร มิน่ามันถึงได้ทุยกันทั้งบริษัท
ไม่แปลกใจว่าทำไมตั้งแต่มันเปิดบริษัทมา กูเจอแต่คนด่ามัน

คนข้างหลังมันก็จะหนีตาย เบียดๆเราจะหาทางออก ไอ้โง่นั่นก็ไม่ยอมเปิดรั้ว
แล้วน้องที่ยืนอยู่ข้างๆก็เป็นลมไปอีกคน เรากับเพื่อนก็ช่วยกันดึงอีก
ซึ่งมันก็ไม่ไหว พวกเราก็เหนื่อย น้องก็ตัวใหญ่และหนัก แล้วมันไม่มีใครคิดจะช่วยพวกกูเลยหรอวะ ?
อารมณ์ตอนนั้นแบบ คนไทยเอาน้ำใจไปทิ้งไว้ที่ไหนกัน เมื่อดึงไม่ขึ้นน้องก็ล้มกองลงไปแล้วก็โดนเหยียบ
เรากับเพื่อนเลยทนไม่ไหว ตะโกนด่ากราดเลย ให้ช่วยกันดึงหน่อย แค่นี้มันจะตายหรือไง
ไม่ได้ว่าตัวเองเป็นคนดีอะไรหรอก แต่มันเป็นจิตสำนึกของเพื่อนมนุษย์ร่วมโลก
แล้วอีการ์ดเวรก็ไม่ยอมเปิดรั้วนะ มันโง่มาก ค่อยๆอุ้มเด็กข้ามรั้วออกไปทีละคน เพื่อ ?

สักพักคงมีคนด่า มันก็เลยเปิดรั้ว พวกเราเลยค่อยๆซมซานหลุดออกไป ไปนั่งพักบนทางเชื่อมสยามเซ็นกับปาร์คพารากอน ไปถึงเจอพยายามกำลังปฐมพยาบาลใหญ่
เจอเอลฟ์ที่รอชีวิตนั่งหมดสภาพ เหมือนผู้หนีภัยอย่างไงอย่างนั้น บางคนก็ถึงกับนั่งร้องไห้ ช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งเราเองก็ช็อคเหมือนกัน ตั้งแต่เกิดมาเราเพิ่งจะเคยพบเคยเจอกับตัวเอง
บอกได้คำเดียวว่ามันเลวร้ายมากๆ ไม่มีคำว่าปราณีใดๆทั้งสิ้น ยิ่งกว่าภัยธรรมชาติ

ตัวเราเองที่เดินหลบฝูงชนออกมาได้ก็ทรุดลงนั่งกับพื้นทันทีอย่างหมดแรง ขามันอ่อนล้าไปหมด
และภาพสายตาของซูจูที่เราได้เห็นเพียงแค่นั้น ก็ทำให้เราต้องร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เพื่อนๆก็เริ่มร้องไห้ตาม ทั้งปลอบเรากันใหญ่ แบบมันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ทั้งๆที่ซูจูมายืนต่อหน้า มาหาเราแล้ว เรารอวัีนนี้มานานมากแค่ไหน แต่เรากลับไม่สามารถเห็นหรือมองหน้าเค้าได้อย่างชัดๆเลยหรอ น้อยใจโชคชะตาตัวเอง
อยากจะทำให้ซูจูประทับใจ ท่องโค้ดซ้อมกันดิบดี แต่ก็กลับไม่ได้ทำ ล่มสลายไม่เป็นท่า
แล้วเราก็เสียใจมาก ที่ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ จากคนที่เรียกว่า เอลฟ์ด้วยกันด้วย

สิ่งที่พวกคุณทำไปด้วยอารมณ์ไร้สติ อารมณ์ชั่ววูบนั้น คุณจะรู้บ้างไหมว่ามันทำร้ายใครบ้าง
คุณเห็นสภาพเพื่อนร่วมโลกที่โดนหามออกมา บางคนหัวแตก บางคนสลบ นอนบนเตียงพยาบาล
ถามจริงๆเถอะ ไม่รู้สึกผิด หรือสำเหนียกบ้างเลยหรอ ? ว่าการกระทำบ้าๆของตัวเองมันชั่วร้ายแค่ไหน

เลิกงานแล้วต้องไปตามเก็บรองเท้าที่หายไปอีก... สภาพเละเทะข้าวของพังเกลื่อนกระจายอย่างกับเจอพายุนากีส
กองรองเท้าเยอะมาก โชคดีที่เราเจอรองเท้าตัวเอง เนื่องจากมันค่อนข้างจะมีราคา เลยยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ให้ใส่กลับบ้านได้ ไม่ต้องเสียเงินซื้อคู่ใหม่ -*-

เอลฟ์บางคนที่ว่าเลวๆที่ทำร้ายกันเองได้แล้ว ยังมีคนที่เลวกว่าอีก นั่นคือ สื่อมวลชน สวะสังคม
เป็นกลุ่มมนุษย์ที่ดำรงอยู่ได้ด้วยความเห็นแก่ตัว และหน้าด้าน ขนาดโดนด่าโดนไล่ยังทำหูทวนลมได้
หน้าหนายิ่งกว่าคอนกรีตเสริมใยเหล็กอีกนะ กี่งานๆก็เป็นแบบนี้ตลอด สื่อไทย...ขายขี้หน้าเค้าจริงๆ
พวกเรามายืนรอกันตั้งแต่เ้ช้า แต่พวกคุณโผล่มาจากไหน ตอนงานใกล้เริ่ม แล้วมาบัง แค่นั้นไม่พอ ยืนบนโต๊ะด้วย อยู่หน้าสุด แถมเสร่อยืนบนโต๊ะอีก พอเอลฟ์ว่าให้นั่งลงดีๆ มันกลับตอบกลับมาว่า
กูไม่นั่ง , พวกพี่มาทำงานแล้วพวกน้องมาทำอะไร ? , พวกมึงอยากลองดีกับกูหรอ ?

นี่หรอคะ สิ่งที่ผู้ใหญ่เค้าทำกัน ไม่แปลกใจที่ประเทศไทยถึงเสื่อม เพราะมันมีคนจำพวกนี้อยู่เยอะ โดยเฉพาะพวกสื่อมวลชนสันดานไมดีบางคน

รู้ว่าเป็นหน้าที่ เข้าใจว่าเป็นงาน แต่ความพอดี ไม่เบียดเบียนเพื่อนร่วมโลกอ่ะ มีไหม ?
หรือว่าไม่มี มีแต่สันดานชั่วๆ สงสัยมันจะเป็นความสามารถพิเศษที่ต้องเอาไปใช้เวลากรอก resume

ยัง...ยังไม่พอ มีที่มันเลวร้ายและเสื่อมกว่าสื่ออีก เรียกว่า อภิมาหาโคตรชั่วร้าย นั่นก็คือ ไอ้คนจัดงานนั่นแหละ
จะผ่านไปกี่ปีกี่เดือน กี่งาน มันก็จัดได้ห่วยแตกทุกงาน สมกับมันสมองกลวงๆ คงคิดได้แค่นี้
ไม่อยากจะสาธยาย ตั้งแต่ประกาศข่าว ซื้อบัตร จนถึงวันแถลง มีแต่ปัญหาเพราะพวกมันทั้งนั้น
และคาดว่า จะมีไปจนกว่าจะจบคอนเสิร์ต ได้แต่ภาวนาสาปแช่งให้มันเจ๊งวันเจ๊งคืน
พวกเห็นแก่ได้ เห็นแก่ผลประโยชน์ ไม่มีประสบการณ์จัดงานใหญ่ๆ ก็อย่าเสร่อไปประมูล
กลับไปทำคอนเสิร์ต เรียลลิตี้ หลอกแดกค่า SMS ชาวบ้านแบบเดิมเหอะ
ด่าควายมันยังเข้าใจ แต่ด่าคนที่โง่กว่าควายนี่ ด่ายังไงก็ไม่ยอมเข้าใจสักที เบื่อ..

บริษัทอื่นทำไมเค้าสามารถจัดงานใหญ่ๆได้ดีกว่านี้ แต่ทำไมพวกคุณกลับทำไม่ได้ ควรพิจารณาตัวเอง

ตอนนั่งรถกลับบ้านยังคุยกันว่า คราวนี้ซูจูคนไหนจะร้องไห้อีกล่ะ คราวที่แล้วเป็นชินดง
กลับมาเลยเช็คข่าวเพราะไม่ได้ดูอะไรเลย น้องๆบอกว่าทึกกี้ เจ๊ มินนี่ร้องไห้...
กะแล้วเชียว แต่ไม่มั่นใจว่าสาเหตุไหน ที่มั่นใจคือยังไงเค้าก็ต้องเป็นห่วงแฟนๆ
ทึกนี่ เห็นเอลฟ์ที่เป็นลมโดนการ์ดอุ้มออกไปต่อหน้าต่อตาเลยเหอะ
อยากจะถามว่าสะใจไหม ที่ทำให้คนที่พวกเรารักเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วพอไปดูรูปในพี่ปิงก็เจอจริงๆว่าร้องไห้ ไม่ว่าจะสาเหตุไหน เราก็ไม่อยากเห็นน้ำตาของพวกเค้าเลยจริงๆ

ขอโทษนะซูจู... ที่ไม่สามารถทำให้พวกคุณมีความสุขได้ตลอดงาน
ขอโทษ... ที่ไม่สามารถทำให้คุณประทับใจในตัวเอลฟ์ไทยของพวกคุณได้
ขอโทษทึก... ที่ความคิดถึงของทึกต้องเป็นหม้าย
ขอโทษเจ๊... ที่การกลับมาไทยอีกครั้งของเจ๊ มันคงจะทำให้เจ๊ผิดหวังไม่มากก็น้อย
ขอโทษซุจูทุกคน... ที่เอลฟ์ไทยทำให้พวกคุณผิดหวังและเสียน้ำตาอีกแล้ว

" We're Thai E.L.F wanna say 'Apologize' for you all ... Super Junior "

ต่อไปจะเป็นอย่างไร ซูจูจะมองเอลฟ์ไทยแบบไหน ไม่อยากจะรับรู้เลย... จริงๆ

To. ELF

ยังไม่สายเกินไป หากคิดจะแก้ตัวและแก้ไข
ในคอนเสิร์ต ช่วยกันทำให้ซูจูประทับใจในตัวเอลฟ์ไทยด้วยเถอะนะ
ช่วยกันทำโปรเจ็ค ให้ซูจูได้มีความสุขเพราะพวกเราสักครั้งเถอะ

ปล. ในงานมีตฯ ทึกกี้บอกว่า ให้เอลฟ์ไปฝึกร้องเพลง Marry U ให้แม่นๆเลย